domingo 12 de abril de 2009

Cosas pendientes

Tengo que dejar de hacer planes imposibles,

Desmenuzar sacos llenos de recuerdos,

evitar confundir mis días con sudarios,

airear el olor a podrido de mis sueños.

 

Y dejar que todo pase, sin darme cuenta.

 

Arreglar los remiendos que no se sostienen

en mis alas quebradas antes de tiempo.

Poner al día mi rosa de los vientos,

Discutir con la brújula que se me subleva

 

Y ponerle las cosas claras a mi consciencia.

 

Ignorar el silencio que se agiganta,

Burlar tristezas que acosan y persiguen,

Depurar lo que me aprieta las entrañas,

Dejar de tatuarme sombras tristes.

 

Y decidir que hacer con las lágrimas.

 

Fingir que no pasa nada,

sonreír de manera insuficiente;

Dejar que la primavera acabe y después…

 

¿Y después?


Maldita sea… me empieza a fallar la memoria.

[Grazas polos Gabinetes de Crise] 


16 que agora xa o saben:

A do outro lado da xanela dijo...

Paga a pena unha vida con vós.

Só vos podo dar as grazas.

E non sei como facelo doutra forma

EL SUEÑO DE GENJI dijo...

Amiga,

Escoitando a Jonhy Cash e a sua "Hurt", xa me quedei sin palabras. Gustame tanto. Tambén gustaríame escribir millor en galego, pero xa fai tanto tanto tempo que deixei o meu Monforte natal.

Boas intencions..Sonos, ¿Qué somos sinon iso?. Tornar a comenzar, unha e outra vez, mil e unha veces...Só iso. Como as mareas, que se repiten cada seis horas....e de tanto en tanto, a unica diferencia...un pouco máis arriba o un pouco mais abaixo... Nada mais.

Bicos desde iste intre do Mediterraneo.

maalexandra dijo...

a mi tambien y es un mal grave*

tengo que empezar a dejar de anhelar cosas que no tengo*

besosdulces*

L. Celeiro dijo...

Por desgracia somos unha xeración de sonhos rotos e amor dunha noite.

As derrotas acumulanse nas nossas historias persoais, os recordos pesan nas maletas dos emigrados e dos que aínda están por emigrar. A nossa terra é pobre en cartos e traballo. Os nosso futuro incerto, a nossa preparación é demasiada e a vez insuficiente. Non sabería como definirnos, pero o que tenho claro e que somos sonhadores de historias imposibeis, constructores de castelos de area, navegantes de mares perdidos, exploradores de mundos imaxinarios, amantes de amores rechazados, defensores das maiores utopías, somos o que somos, somos parte do que vivimos e deixaremos a nossa pegada neste mundo.

Non perdades a esperanza, pois que eu sepa é o único que nos queda.

Bicos para Maria e pra todos os que se sintén apenados nestes días.

JuanR Cuchhi dijo...

tears for affairs...

muy cadente y lleno de artilugios, se ve claramente, lo veo claramente, siempre lo ví.
Ahora, me lo empiezo a creer...

besos Volados.

Saúl dijo...

y después?... simplemente vivir..

L. Celeiro dijo...

Vivir no es sólo respirar, o eso dicen algunos poetas y artistas.

AloneLuin dijo...

A lo mejor la memoria que te falla, es la memoria del futuro, la memoria de lo que todavía está por venir.
Podría ser que tu desasosiego provenga de que vives 100 días más allá del tiempo, de que las cosas todavía están por venir al encuentro de tu presente adelantado.

Salu2

Camille Stein dijo...

¿Qué horas que no te conviertan
en la estatura de sombra

que serás cuando de noche,
estés al fin del camino?

Coge las flores, mas déjalas
caer, apenas miradas.

Al sol siéntate. Y abdica
para ser rey de ti mismo.


Pessoa lo dijo...

después, no sé qué hay después...


un beso

Argonauta dijo...

Y después... volver a soñar. ¿Qué vas a hacer sin sueños, Xanela?

Un abrazo fuerte.

L. Celeiro dijo...

Por certo, sigo a agardar por aquela crítica: (http://escritonabretema.blogspot.com/2009/01/en-el-tren.html)

Pois preciso as críticas para poder mellorar.

Como anotación o poema que escribiu Camille Stein parecebe moi bó.

Bicos.

azpeitia dijo...

Siempre tienes el corazón a flor de piel....cuando todo acaba, hay siempre otros que recogen tu testigo y te llevan en el recuerdo...un beso de azpeitia

Maria Coca dijo...

Y después seguir escribiendo como lo haces: con el corazón entre los dedos.

Genial.

Prudence Cohel Smith dijo...

Después, volver a vivir para tener tristezas que esconder de nuevo.
Mas que gustarme tu poesía, me sentí identificada, tal vez sea tiempo de sonreirle al mundo y vivir. Tal vez sea tiempo de aceptar sentimientos o simplemente comprenderlos.
Gracias por ser la que siempre visita mi abandonado blog!!!

Mr. TAS dijo...

"...el silencio que se agiganta." ;)

INSTANTES dijo...

genial remate!
un gran saludo.